AKLIMDAKİ SEN

Yavaş yavaş çekmeceyi açıp içinden ekmek bıçağını aldım. Sessiz bir şekilde içeriye doğru geçtim. Görünürde kimse yoktu. Yinede sessiz olmaya özen gösterdim. Elimde bıçak korkudan titriyordum. Burası ünlü bir restoranttı, Yıldırımların restorantı... Kimsenin cesareti buraya girmeye yetmezdi ki dışarıda güvenlik vardı. Arkamdan birinin geldiğini hissetmemle birlikte duvarın arkasına saklandım. Deri ceketli deri şapkalı biriydi. Yüzünü tam göremesemde tehlikeli biri olduğu belliydi. Bir elim ağzımda bir elimle de ekmek bıçağını tutuyordum. Sessizce burdan çıkıp birine haber vermem gerekiyordu. O rahat bir şekilde davranıp kendine içki doldurdu. Bende bu fırsattan yararlanıp geri geri çıkacakken Allah kahretsin ki yanımda bulunan vazoyu fark etmeden devirdim. Sonrası zaten çorap söküğü gibi geldi. Arkama bakmadan kaçmaya başladım. Tam arka kapıdan çıkacakken koluma birinin yapışmasıyla elimdeki bıçağı nereye sapladığımı bilmeden bir yerine sapladım. Ağlamaktan buğulaşan gözlerim yüzüne baksada kim olduğunu ayırt edemedi. Ben onu incelemeye kalmadan karşımda yere yığıldı. Ne yapacağını bilmez bir halde kapıyı açıp dışarıya çıktım. Ellerim titriyordu. Birini bıçaklamıştım kim olduğunu bilmediğim birinin katili olmuştum. Kapıya çıktığımda güvenliğin kapıda olmayışına dikkat etsemde onu umursayacak zamanım yoktu. Koşarak oradan uzaklaştım, perişan bir haldeydim. Biraz uzaklaştıktan sonra onu öyle bırakıp gidemeyeceğimin vicdan azabı sardı içimi koşarak geriye döndüm. Titreye titreye içeriye geri girdim. Etrafta kanlar vardı ama bıçakladığım adam yoktu. Sesimin titremesiyle birlikte
'Kimse var mı?' dedim. Kimseden, hiçbir şeyden ses gelmedi. Belkide çok yakında Sessizliği sevmeyen birileri gelirdi.