Mental Çöküş

Yaşamayı istiyordu ama izin vermediler...

Tabureye çıktı kimse tutmadı yada tutamayacak kadar işleri vardı. En sonunda dudağının kenarları kıvrıldı göz yaşlarına inat.

Durdu. Çıplak ayakları ile yürüdü yatağına doğru.

Uzandı.
Düşündü.
Gülümsedi ve tavana asılı olan ipe baktı.

Nerden bilebilirdi ki küçükken oyun oynadığı ipin büyüdüğünde sonu olacağını...

Daha sonra gözleri ipin altındaki tabureye kaydı.

Kahkaha attı.

Gözlerinden bu sefer gülmekten yaş gelmişti.

Annesi aklına geldi.

Düşündü ve dudaklarından istemsizce "Üzgünüm anne bu sefer tabure yere düştüğünde yerden kaldıramayacağım" sözleri firar etmişti.

Çıplak ayakları ile son nefesini vereceği ancak bu sefer bu oyunun kazanını olmanın mutluluğu ile taburenin üzerine çıktı.

İp boynuna geçirdi. Gülümsedi ve hayatı gibi düştüğü dipsiz bir kuyuya kimse bulamayacaktı.

Çünkü o çoktan uykuya dalmıştı..