YOLLARIMIZ AYNI

Hayatım o kadar normal, o kadar normal ki. Bu normallikten kusmaya başladım.

"Sahra iyi misin?"

"Öğkk."

"Noldu bu kıza acaba?"

Ne olacak ciddi ciddi hayatım çok normal, çok monoton, çok sıkıcı; kusacağım artık diye diye kusuyorum yani şu an.

"Abi yemeyecektik o tavuk dürümü ya, bak bana da bir şeyler oluyor Berra."

"Kendine gel Kumsal."

Offff. Galiba artık iyiyim. Ev arkadaşlarım o kadar yardımcı oluyor o kadar ilgileniyorlar ki bu sefer de buna duygulanarak gözyaşlarımı tutamadım.

Ne ironik insanım ya.

"Kusmaktan nefret ediyorum. Ühüü (ağlama sesi)"

"Doktora falan mı gitsek?"

Amaaan yoook. Asla olmaz.

"Ben zaten doktorum."

"Dişçisin Sahra."

Öyleyim değil mi? Anca ağızlara bakarım. Ühüü.

"Neyse arkadaşlar, bir şeyim yok. Ve beni hastaneye götürmek yerine yurt dışına fırlatın. Sıkıldım artık bu monotonluktan."

Daha yeniki halimin üzerine bu tavırlarıma şaşkınlıkla baktılar. Ne bekliyorlarsa?

...