He lit the way to hell for me

Nie planowałam zostać zakładniczką. Nie miałam tego w kalendarzu między „przegląd silnika" a „napięcie nerwowe wywołane przez ludzi".

Ale kiedy przypadkiem jesteś świadkiem morderstwa,
świat nagle przestaje się pytać o twoją zgodę.

Obudziłam się w domu, którego adresu nie znałam,
wśród ludzi, których nazwisk nie powinnam googlować i którzy, jak się domyślam, potrafią rozłożyć i złożyć broń szybciej, niż zdążysz powiedzieć „pomocy".

Tutaj nie było zasad.

Hudson -ich lider-był chodzącym paradoksem. Chłodny i kontrolujący. Niepokojąco przystojny. Z dwukolorowymi oczami i tonem głosu, który równie dobrze mógłby oznaczać flirt...albo wyrok.

Nigdy nie byłam typem, który pokornie kiwa głową.
Zwłaszcza gdy ktoś odbiera mi wolność, a potem próbuje mnie przekupić... płatkami Nesquik.

Chciałam uciec. Tyle że po drodze coś poszło nie tak.
Zamiast przeskakiwać przez płot z drutem kolczastym, siedziałam na kanapie, grałam w Mario Kart i uczyłam się, jak skutecznie złamać nos łokciem.

Zaczęłam kraść bluzy Hudsona. Kłóciłam się z Loganem o pilota. Śmiałam się z Harper. A Sawyer... uparcie próbował zrobić ze mnie wojownika.

Wciąż powtarzałam sobie, że to tylko tymczasowe. Że nie dam się wciągnąć.
Ale...
Zaczęłam się uśmiechać.
Zaczęłam się otwierać.
Zaczęłam... pasować.

Czaiło się na mnie wiele niebezpieczeństw. Za dużo niedopowiedzianych słów, zbyt wiele spojrzeń, które coś ukrywały. I nagle to miejsce przestało być tylko chaotycznym azylem. Zamieniło się w pole minowe.

To nie jest historia o porwaniu.

To opowieść o dziewczynie z piekła rodem, która trafiła do najniebezpieczniejszego domu w mieście i zaczęła się tam czuć... jak u siebie.

Pytanie tylko:
czy to mnie przeraża?
czy może jednak ekscytuje?

***
To moja pierwsza przygoda z pisaniem na Wattpadzie, więc nie zdziwcie się, jeśli czasem coś będzie nie tak. Błędy pewn