MAHPERİ

"Bazen gitmelisin ve bazı insanlardan vazgeçmelisin Esin."

Nefes almakta zorluk çekmeye başlayınca anlıyorsun bazı şeyleri. Şuan da olduğu gibi.

"Feda edemediğinden, veda ediyorsun bazen bazı şeyleri... Olur öyle."

Ellerim terlemeye başladı. Devam etmesini istememiştim. Ellerim aniden yüzünü avuçladığında gözlerimin içine bakmasını sağladım. "Sus artık" Dedim, tükenmiş gibi omuzlarım düşerken. "Hayır," deyip kafamı iki yana salladım. Kafamı iki yana sallamaktan başka bir şey yapamadım. Boğazımda bir yumru vardı ve konuşursam ağlayacakmış gibi hissediyordum.

Şehrin tüm ışıkları söndü, içimde fırtınalar koptu, şimşekler çaktı, yıldırımlar düştü. Bir kaç saniye tüm şehir lal oldu.

Zifiri karanlık nefesimi kesti. Öylece durdum.
Durdum, durdum...

"Hikayenin sonunu biliyorduk; canımın yanacağını da, canının yanacağını da. Yinede yaşamak istedim bizi. Senden son isteğim kimsen kalmadığında beni iyi hatırla..."