Kaybolan

"Hayat sence de bazen bünyene fazla gelmiyor mu? Her ne kadar yaşamayı sevsen de... İki el yakana yapışmış da seni boğuyormuş gibi."

Oyun alanında geçirmemiz gereken zamanları sorumluluklarından kaçan yetişkinlerin yapması gereken işleri öğrenerek geçirdik. Yaşıtlarımız defter, kalem tutarken biz insanlığın hayatını karartan silahları tutuyorduk. Savaştık, defalarca yaralandık, sırtımızdan bıçaklandık ama sesimizi çıkarmadık, sustuk, bazen öyle acı verici şekilde vurdular ki boğazımız yırtılana kadar çığlık attık, insanların ellerinde bir gün kenara atılan oyuncaklar olduk. Ama bir şekilde kıyısından köşesinden tutunup sevdik. Yaşamayı, insanları, güneşin doğuşunu ve batışını ve daha nicelerini... Bunlardı bizi yaşamaya koşturan.

"Bu sisli yolda kaybolanlara ve kaybedenlere..."
"Ve kendini başkasında bulanlara..."
"Evet... Kendini başkasında bulanlara..."

Bu kitapta geçen olaylar, mekanlar, kişiler, kurum ve kuruluşlar tamamen hayal ürünüdür, gerçeklikle hiçbir alakası yoktur.