Ravencia | GxG

Ve Alessandra.

Onu görüyorum.

Ama görmek doğru kelime değil. Çünkü gözle değil, bedenimle fark ediyorum onu. Sanki arkamda duruyor da dönmemi bekliyor.

Kaçıyorum.

Ya da kaçtığımı sanıyorum.

Nefesim parçalanıyor.

Araba yok. Yol yok. Sadece hız var.

Ve onun sesi.

Bazen bağırıyor. Bazen gülüyor. Bazen hiç ses yok ama yine de en çok o an korkuyorum.

Çünkü sessizlikte daha yakın.

Bir noktada düşüyorum.

Ya da düşürüyorum.

Bunu bile bilmiyorum artık.

Sadece çarpma hissi var.

Ve o andan sonra...

Bir boşluk.

Ama bu boşluk huzur gibi değil.

Daha çok, bir şeyin üstünün aceleyle kapatılmış hali gibi.

Gözlerimi açtığımda hâlâ oradayım.

Ama hiçbir şey tamam değil.

Sanki bir hikâyenin ortasında uyanmışım da, başını ve sonunu biri benden saklamış gibi.

Ve Alessandra...

O hâlâ bitmiyor.

Bazen sadece adımı fısıldıyor.

Bazen hiçbir şey demiyor.

Ama her seferinde aynı şeyi anlıyorum:

Benden bir şey istiyor.

Ve ben ne olduğunu bilmiyorum.