Bir Eflatun Aşk

Yanıma yaklaşan adım seslerini duyduğumda iyice toplandım. Bacaklarımı daha fazla çekebilirmişim gibi karnıma doğru çektim. Bu adam da öteki gibi bana yaklaşıp çenemi eliyle tutup yüzümü kendisine çevirdi. Çırpınmaya başladım.

"Korkma. Sana zarar vermeyeceğim."

Sana nasıl güvenebilirdim ki? Kafamı tekrar ellerinden kurtarmaya çalıştım.

"Tamam, sakin ol. Sana dokunmayacağım. Ama yalnızca gözlerini açmama izin ver."

Sesinde şefkat ve merhamet vardı sanki. Öteki gibi değildi. İstemediğim için bana dokunmayı bile kesmişti. Korkmama rağmen karşımdakini görmek istiyordum. Çırpınmayı bırakıp gözlerimi açmasını bekledim. Hissettiğim kadarıyla kollarını başımın etrafına dolayıp gözlerime bağlanan bezin bağını çözüyordu.

İşini hallettikten sonra yavaşça göz bağını gözlerimden ayırdı. Gözlerimi açmasına rağmen uzun süre karanlıkta kaldığım için gözlerimi bir süre açamamıştım. Gözlerim ortamın ışığına alıştığındaysa gördüğüm ilk şey bir çift yeşil göz olmuştu. Bana gülümsüyordu. Sanki ona güvenmemi istiyormuş gibi.

"Merhaba," demişti gülümserken. "Yağız ben, Yağız Ural."

.....

Kurgu 26 Ocak 2022'de yazılmıştır yayım tarihi ise 12 Mart 2024 Salı 23.44'tür.