BUĞULU EVREN

"Ayrılmazsan ölecek. Bu son şansın. Eğer ona birazcık aşıksan, onun iyiliğini istiyorsan ayrıl ondan Aktan."

Bezgince nefesini verdi genç adam. Bu kadın neden vazgeçmiyordu? Gerçekten bıkmıştı.

"Ne sanıyorsun sen kendini Afşin? Karşında hükümdarın var. Kafana göre taht odasına dalıp benimle konuşamazsın. Hemde onun iyiliği için ondan ayrılmam ikimizin de kahrolmasından başka bir işe yaramaz. Şimdi yıkıl karşımdan."

Genç kadın sinirle derin bir nefes aldı. Bu adamla o evlenmeliydi. Onun hakkıydı. Evrene ışınlanmış basit bir insan onun karısı olamazdı. İmparatoriçe olacak birisi varsa o kişi, Afşindi. Bu yüzden onları ayırmak için ne gerekiyorsa yapacaktı.

"Halkın yok olacak anlamıyor musun?"

"Benim onunla geçireceğim bir saniye için değil halkım, evren yok olsa umurumda olmaz. Asıl sen hâlâ bunu anlamıyor musun?"

"Sen ne ara böyle birisi oldun Aktan? Sen kötü birisi değildin. Şimdi bir kız için milyonlarca insanın yokolmasını göze alıyorsun. Ne oldu sana?"

"Gerekirse onun için kötü birisi olurum Afşin. Bana ne olduğuna gelirsek... Aşık oldum. Onun için kötü olmaya bile değecek birisine deli gibi aşık oldum..."