MAHALLE PASTANESİ

Başım büyük beladaydı, babamdan kaçıp geldiğim bu mahallede bir başkomisere aşık olmuştum. Üstelik adam kriterlerime bile uymuyordu. Yine de ona tutulmuştum deli gibi.

Tek amacım kendi ayaklarımın üzerinde durabildiğimi göstermek ve o lanet olası koca zenginliğin içinden sıyrılmaktı diyeceğim ama öyle değildi. Herkese söylediğim yalan buydu ancak durum tam tersiydi benim için. Babamın pis işlerini öğrenince korkmuştum. Sonrası ise ortadaydı. Kendimi herkesin birbiriyle samimi olduğu, kaldırım kenarlarında oturup çekirdek çitlediği ve sokaklarda çocuk seslerinin eksilmediği o mahalledeydim.

Pasta, kurabiye ve keklerden nefret eden bir başkomiserin beni her gördüğünde delirecek gibi olmasının nedeni onu daima sinir etmemdi. Bunu da kiralık olarak verdikleri dükkanı pamuk şeker pembeliğindeki dekorasyonumla yapmıştım.

Ah bir de sürekli olarak evine gönderdiğim makaronlar vardı!

Ben mahallenin pastanecisi, topuklu ayakkabılarıyla kaldırımları inleten, dedikoducu teyzelerin günlerinde oğullarını gösterdikleri o süslü kızdım. Hem pastane hem de ev sahibim olan mahallenin efendi, ağır başlı ve teyzelerin bir numaralı damat adayı Selim Atahan'ın damarına basarken aşık olan aptal Asel Gökçe Başer de bendim.

Adam tam bir demirdi, ben de hamuru nasıl yoğurup kıvama getiriyorsam onu da öyle kıvama getirecektim! Taş gibi olan kalbini bir şeker hamuruna çevirip onu tatlı yapacaktım. Tabii Selim Atahan, babamın kim olduğunu öğrenene kadar...

Not: SÜVEYDA 'ZEYREK' BİTİNCE BAŞLAYACAK!