Kum Saati

İliklerime kadar hissettiğim soğukta koşmaya devam ettim doğanın öfkesi kendini gösterirken çıkışımı kapatan ağaçlar daha da sıklaştı, önümü görmeme engel olan ağaç dalları yüzüme kırmızı çizikler bıraktılar yorgun bedenim beni taşımayı reddetmek istedi fakat arkamdan gelen bağırış sesleri benim güvende olmadığımı hatırlatan bir alarm niyetindeydi...
gözlerimden yaşlar düşüyorken bile son umudumla koşmaya devam etmem gerekiyordu çünkü başka bir umudum kalmamıştı omzumdaki dövmem büyük bir güçle sanki omzum aleve verilmiş gibi acımasızca yanıyordu. Ve ormandakiler de sanki beni bundan dolayı buluyorlardı, kedi fare oyununda artık kedi mi yoksa basit bir fare mi olduğumu bile bilmiyordum, yaşam ile ölüm arasındaki ufak bir uçurumda kalmış gibiydim...

Bu kadar kolay ölebilir miydim?
Bu kadar değersiz hissetmeli miydim?
Gerçekten aradığım cevaplar kimdeydi?
Ya da gerçekten doğru taraf hangimizinkiydi?

"Bazen Hayat yalandan ibaret olur, bazense sadece anlamsız ve çok acımasız olur. Bazen korkan ve mağdur taraf sensindir ve sonra kum saati tersine dönüp kumlar hızla akınca ise... yanlış pencereden baktığını fark edersin"