DOKUZUNCU VAGON

Yasemin, kendine ait dünyasında ona bu dünyayı veren birçok dostuyla beraber yaşayan, kalbi yaralı ama yaralarından en güzel çiçekler inşa eden bir kızdır. Sonra biri çıkar gelir. Yaralardan inşa edilen o çiçeği görür. Koparmaya kıyamaz, koklamaya da. "Yasemin," der. "Çiçeklerin en güzeli."

❤ Esnaf İşi Aşk'ın ilk kitabı "Ay Çarpması" ve ikinci kitabı "Güneş Tutulması" Artemis Milenyum aracılığıyla raflarda! ❤ Üçüncü kitap "Lodos Fırtınası" 1 Haziran itibarıyla Wattpad'de! ❤ *Tüm bölümleri Wattpad üzerinden de okuyabilirsiniz!* Bursa Kapalı Çarşı'da nesiller boyu konfeksiyon üzerine esnaflık yapmış bir aileden gelen Nil Sağlam, çalışkan bir tekstil mühendisliği öğrencisi ve tescilli bir kitap kurdudur. Yetiştiği çevreyle ters düşen fikirleri nedeniyle abisi Kürşat'la didişmek rutin aktivitelerindendir. Mahalleden komşuları, abisinin biricik can dostu Fatih Arslan da Kapalı Çarşı'da yıllardır kuyumculuk yapmaktadır. Fatih, Bursaspor altyapısında yetişmiş eski bir futbolcudur fakat yaşadığı sakatlık sonucunda yeşil sahalara veda etmiş, baba mesleğini benimsemiştir. Bir dolunay gecesi, emrivaki yapıp Nil'i istemeye gelen densiz aile, Nil'in kavgasız gürültüsüz geçen yirmi yıllık hayatını bir anda altüst eder. Mahalle karışır, toksik maskülenitenin sözlük karşılığı damat aday adayını Fatih'in elinden zor alırlar. Olaylı gece karakolda biter. İşte her şey o dolunay gecesinin bittiği yerde başlar. Uçsuz bucaksız okyanuslar Ay'ın çekim gücüne karşı koyamazken, fâni kalpler nereye kadar direnebilir ki zaten? Tüm hakları Alfa Yayın Grubu'na aittir. Başlangıç tarihi: Haziran 2017

O gece çok yağmur yağdı, Hissetmiş gibi ayrılığı, O gece uyku beni bağrına basmadı. Üzerime yorgan değil, Ruhun örtüldü gecenin bir yarısı.

Bu bir lise komedi hikayesidir!

Başıma giren şiddetli ağrı ile gözlerimi açtım, elimi başıma bastırıp ovdum ne işe yarayacaksa artık? Gözlerim her şeyi bulanık görürken, dışarıda çiseleyen yağmurun ve toprak kokusu açık olan pencereden geliyordu, dikkatlice ve yavaş hareketlerle dik konuma getirdim vücudumu pencereden baktığım zaman, sanki çok uzaklarda iki gölge vardı. Aslında başımın ağrısından gözlerim beni yanıltmış olabilir, ya da sadece ben kendimi kandırıyorum. Ellerimle gözlerimi ovarak görüntünün netleşmesini diledim, gözlerimi tekrar açtığımda hâlâ orda iki gölge vardı ve gerçekten korkmaya başlamıştım. Hareket etmiyorlardı ve bu nerdeyse her zaman olan bir şey di, korkmamam gerekiyordu... Yavaş yavaş gözlerim net görmeye başlamışken birden odamın kapısı şiddetli birşekilde açıldı, korkuyla kapıya döndüğümde bana gülümseyerek bakıyordu. Gözlerim yine o gölgelere kayarken artık gölgeler değil iki üç olmuştu. Kapının gıcırdamsı ile kapıya döndüm kaşlarını çatmış aynı zamanda gülümsüyordu neşeden yoksun bir şekilde, kapının pervazına yaslandığı an, aşağı kattan bir çığlık yükseldi... ___________ "Temaslardan nefret ederim ama sen birazcık yüzümü okşar mısın?" .... |2020.09.24|

Sen benim ilk yenilgimsin. Sen benim ilk kavgamsın.

Yaşadıklarım beni kıyametin sınırlarında gezdirecekti. Yahut yanılırsam ölen ruhuma nefes olacaktı. Denizin altında kaybolan ruhunu arayan küçük bir kızın hikayesi. MARNERO 2020 (Çalınma veya alıntılama olduğunda gerekli işlemler yapılacaktır.)

Zamanda yolculuk yapan çocukları ve babasını anlatıyor. Umarım hikayemi seversiniz iyi okumalar dilerim,yorumlarınızı beklerim

𝘉𝘌𝘠𝘈𝘡 𝘒𝘜𝘎̆𝘜 𝘚𝘌𝘙𝘐̇𝘚𝘐̇ II İzem ve Arel, karanlığın içinden birlikte yürümeyi öğrenmiş iki yaralı ruh. Geçmişin gölgeleri, suskunluklar ve yarım kalmış hesaplar peşlerini bırakmazken, karanlığın içinden birlikte geçerek hayatta kalmayı öğrenmişti. Tehditler, sırlar, silahlar ve suskunluklarla örülü bir savaşın ortasında, her şeyin nihayet bittiğine inandıkları anda kader yeniden yazıldı.onlar ilk kez gerçekten "bitti" diyebilecekleri bir eşikte dururlar. Ama kader, en huzurlu anı bekler. Bir yol... Beklenmedik bir gece... Ve hayatın yönünü sonsuza dek değiştiren bir sınav. Bu hikâye yalnızca bir aşkın değil; anneliğin, miras kalan acıların ve nesilden nesile taşınan kaderlerin hikâyesi. İzem'in annesinin yıllar önce yaşadıkları, geçmişle bugün arasında görünmez bir bağ kurarken tek bir soru yankılanır: Bazı kadınlar gerçekten aynı hikâyeyi mi yaşar? Aşkın en saf hâli bazen tutmak değil, bırakmaktır. Ve bazı isimler, sadece bir isim Bazı acılar gerçekten kader midir, yoksa kadınlara miras mı kalır? Bazı kadınlar nefes alarak yaşar. Bazıları ise başkasına nefes olmak için vazgeçer. Ve her şeyin sonunda,masal biter ve geriye bir annenin armağanı kalır.

Yapacağım tek bir şey vardı; ölmek. Bunun için konuştuk, bunun için anlaştık. Tek bir koşulum vardı; canımın yanmamasıydı. O da öyle dedi: canın yanmayacak. Nasıl ve ne zaman öleceğimi bilerek her günümü onunla geçirdim, ona bakarak, onunla konuşarak, ona gülümseyerek. Bana öfke duymadı, ailesi gibi benden nefret de etmedi, beni insan yerine koydu, herhangi bir insanın yerine... Fakat ben öfke duydum. Çünkü bazen en çok acıtan şey, ölmek değil; birinin, seni hâlâ ölmesi gereken biri olarak görmesidir. "Onu sevmeden önce dünyası çok gelirdi gözüne; daha ne kadar yaşayacağını düşünürdü. Onu sevdikten sonra ise ne zaman öleceğinden korkmaya başladı; dünyası az geldi gözüne."