Tek Yöne Bilet

Her şey bir yağmur damlasıyla başlamıştı. Tıpkı şuan olduğu gibi... Onu tanıdığım ilk gün olduğu gibi... Sekiz yaşında bir çocuğun alelade aşkını düşünürken camdan seyrettiği küçük damlalar gibi yavaşça düşüyordu ilk başta. Ama 14 yıl sonra o yağmur damlaları o kızın kalp atışı gibi hızlanmıştı. Yavaş yavaş hızlanmıştı. Sanki şimdi geçmişi düşünmenin zamanı değil gibiydi. Ama ben kendimi durduramıyordum.

Durup tekrar arkama baktığımda gelmesini bekliyordum. Sekiz yaşında bir çocuğun her sabah onu tanımayan başka bir çocuğun günaydınını beklediği gibi... Aslında onu değil , kendimi bekliyordum bu sefer... O gelirse kendimi bulacaktım. Gelmezse de o olmaya devam edecektim.

Derin bir nefes aldığımda elimdeki valizimi birinin çekiştirdiğini duyuyordum. Karşımdaki güvenlik kadın bana sıradan bir yüz ifadesiyle bakıp "Hanımefendi , uçak beş dakika içinde kalkacak. Artık girmeniz gerekiyor. Lütfen biraz daha hızlı..." dedi. Evet , biraz daha hızlı olmam gerekiyordu ama ben olamıyordum. O sırada aklımda tek bir an vardı. Şimdi buradan gitmemi sağlayan her şeyin başlangıcı olan o gün...