La Poesía de mi Abuelo

La Poesía de mi Abuelo

  • WpView
    Odsłon 95
  • WpVote
    Głosy 11
  • WpPart
    Części 5
WpMetadataReadW trakcie
WpMetadataNoticeOstatnia publikacja sob., paź 5, 2024
WpInfo
Poezja
"Fecha original de publicación: martes, 26 de marzo del 2024" En las páginas de una libreta especial, reposa un tesoro invaluable: las historias y poemas que mi abuelo escribió con esmero y pasión. Cuidadosamente guardada y atesorada, es mucho más que simples palabras sobre papel; es un legado de amor y conexión familiar. Cuando le regalé esta libreta, nunca imaginé cuánto significaría para mí en el futuro al devolvérmela escrita. Ahora, en momentos de nostalgia, me sumerjo en sus versos, encontrando consuelo en su voz poética que trasciende el tiempo y el espacio. Aunque mi abuelo ya no esté físicamente presente, su espíritu perdura en cada estrofa, recordándome sus enseñanzas, su afecto y su sabiduría. Así que aquí, en esta plataforma y seguramente otras, compartiré los versos que mi abuelo me dejó como un recuerdo invaluable. ✨Desde este instante me anime a publicarlo y espero que disfrutéis tanto como yo al leer✨
Wszelkie Prawa Zastrzeżone
#231
inspiracion
WpChevronRight
Dołącz do największej społeczności pisarskiejOtrzymuj spersonalizowane rekomendacje dzieł, zapisuj ulubione dzieła w bibliotece oraz komentuj i głosuj, aby rozwijać swoją społeczność.
Illustration

To może też polubisz

  • TRES PALABRAS
  • La soledad de mis letras © [TERMINADO]
  • Psicodinámica y Psico - que más da
  • Inocente: Sobrevivir, para vivir ©
  • Escribo para no sentirme sola
  • Cicatrices en el Alma [COMPLETA]
  • 𝑽𝒆𝒊𝒏𝒕𝒊𝒄𝒖𝒂𝒕𝒓𝒐 𝒄𝒂𝒓𝒕𝒂𝒔, 𝒏𝒐𝒗𝒆𝒏𝒕𝒂 𝒑𝒐𝒆𝒎𝒂𝒔.
  • Enamorada de mi psicólogo©
  • Los versos que lloran [Editando]

Savez-vous ce que c'est que de mourir d'amour? Yo sí, y no me arrepiento de nada... El cariño tiene semblantes de toda contorsión, sabores artificiales de cualquier color, olores inolvidables; pero el amor... El amor es un punto negro en una pared blanca. Todo es irrelevante: las otras tres paredes, la puerta detrás de ti, el tragaluz en el techo; incluso ese minúsculo punto que llama tu atención, roba tu periferia y exige QUE LA VEAS... Cuanto más curiosidad genera, más te acercas, dándote la impresión de que se hace cada vez más grande; mas no es así... Eres tú quien al avanzar le das importancia. Me detuve a verlo un par de veces y hasta pensé en retroceder, pero era tan perfecto que sentía la necesidad de tocarlo; sin darme cuenta de que se trataba de un enorme agujero en la pared. Tropecé por querer correr y caí, pero... Tres palabras: no me arrepiento.

Więcej szczegółów
WpActionLinkWytyczne Treści