SAFİR

Birbirinden tamamen kopmuş olan iki insanın yolları tekrar kesişebilir mi?

Zaman değil, özlemdi her şeyin ilacı. Tam her şey düzeldi derken nefret tohumları dikilmişti kalbime.

İçimdeki özlem kendimi kollarına bırakmamı söylerken nefreti seçtim. Tüm gururumu hiçe sayarak sevdiğim adamdan; her şeyimi kaybederek vazgeçmek istedim.

"Bu sondu." dedim gözyaşlarımı tutmaya çalışarak. "Bu sefer gerçekten bittik."

Ve aylar önce yaptığım gibi bir kez daha arkamda bıraktım onu. Sadece kolumdan düşürdüğüm çantamı değil, kalbimi ve tüm mutluluklarını da bıraktım o kapının ardında.

Sadece acı kalmıştı.

Kendimi mahvedeceğimi bile bile kaçmayı seçtim. Her adımımda mahvoldum ama geri dönemedim.

Aşk; iki yüzlüydü.

Acıydı diğer yüzü. Hüzündü, yalnızlıktı, belki de kaybolmaktı.

Ve beni ikinci yüzüyle ilk defa bu kadar net tanıştırıyordu.