Londra'da Bir Anne Adayı

Uçağın kalkış saatini beklemek işkence gibiydi. Bu şehirde, bu ülkede nefes alamıyor gibiydim. Başka bir ülke bu durumu düzeltir miydi, yoksa işler daha çok karışır mıydı? Denemeden bilemezdim sanırım. İşte bu yüzden yanımda valizim, karnımda bebeğim tek başıma bir havaalanında bekliyordum.

Kol çantamdan bir şişe su çıkarıp içmeye başladım. Bu sırada etrafımdaki insanları izlemeye devam ediyordum. Herkes acelesi varmış gibi davranıyordu. Oradan oraya koşup, uçağına yetişmeye çalışan insanlar, vedalaşırken kendini tutamayan insanlar... Bana neden kimse veda etmiyordu? Ah, doğru ya; benim kimsem yok. Bebeğim dışında.