MEKSELİNA

İliklerime kadar tek hissettiğim korkuydu. Onun bu sarayda beni arıyor olması tüylerimi diken diken ediyor, düşüncelerimi karıştırıyor, kafamı toparlayamıyordum.

Kahretsin! Kendime gelmeliydim. Şimdi ne yapmalıydım?
Her şey kontrolüm altında sanıp onunla taşak bile geçmiştim ama nereden bilebilirdim ki benimle bir kedinin bir fare ile oynadığı gibi oynadığını? Düşündükçe ağlayasım geliyordu.

Ona yakalanmadan buradan kaçmam gerekiyordu . Uzaklara, çok uzaklara. Onun beni bulamayacağı bir yere gitmeliydim.

Acele ile elime aldığım kıyafetleri gelişi güzel sandığa fırlattım. Kaçacağım yerde rahat edebilmek adına tüm mücevherlerimi de sandığa götürecekken onun sesini duydum.

"Bensiz bir yere mi gidiyorsun sevgilim?"

Beklemediğim ses ile başımdan aşağı kaynar sular döküldü.

Hayır, hayır, hayır! Bu zihnimin bir oyunu. Gelemez, buraya gelemez!

"Tanrı'm bugünden itibaren bütün hayatımı sana adayacağım, yeter ki bu ses zihnimin oyunu olsun. Lütfen!" Sadece benim duyabileceğim bir ses ile fısıldayarak 20 yıldır inanmadığım Tanrı'ya dua ettim.

Nefesimi tuttum ve yavaşcana tedirginlikle arkama doğru baktım. Lanet olsun! O oradaydı. Kapı pervazına yaşlanmış üstü başı kan yüzünde; kazanmanın verdiği gurur ile bana bakıyordu.

Darganel Imparatorluğu'nun İmparatoru Balamir bana duyduğu takıntılı aşkı yüzünden bütün her şeyi, benim nefretimi bile göze almış zalim imparator.