Karadeniz'e Düşen Nota

Kollarımı göğsümde birleştirdim ve gözlerimi denizden ayırmadan konuştum. "Ne zamana kadar bu böyle devam edecek?" Birkaç saniye sessizlik oldu.

Ardından Arslan'ın sakin sesi duyuldu. "Bilmiyorum." Dudaklarımda acı bir tebessüm oluştu. "Evine gittiğinde seni bekleyen bir eşin var. Kollarına "Baba!" diyerek koşan bir de kızın."

Arkamı dönmedim. Dönsem, gözlerine baksam, söyleyeceklerimi söyleyemeyeceğimi biliyordum. "Biliyor musun, bazen seni tanıdığıma pişman olduğumu düşünüyorum." Sözler ağzımdan çıkarken boğazım düğümlendi. "Keşke seni hiç tanımasaydım. Keşke bu şehre hiç gelmeseydim."

Odadaki sessizlik daha da derinleşti. Yavaşça arkamı döndüm ve gözlerimi ona çevirdim. Salonun ortasındaki tekli koltuğa oturuyordu. Başını hafifçe eğmişti ama bakışları yine bendeydi.

"Bir şey söylesene." dedim. "Savun kendini. Bunun normal olduğunu söyle. Benim suçlu olduğumu söyle."

Arslan derin bir nefes aldı. "Ne söylememi istiyorsun?"

İçimde biriken bütün kırgınlık bir anda yüzeye çıktı. "Evli bir adamsın!" Sesim düşündüğümden daha yüksek çıkmıştı. "Bunu bildiğim hâlde sana yaklaştığım için kendimden nefret ediyorum! Seninle geçirdiğim zamanlar için pişmanım!"

Onunla tanıştığıma pişman değildim. Pişman olmayı ne kadar istesem de olamıyordum. Bu yüzden söylediklerim ağzımdan çıkarken bile içimdeki ses bana yalancı diyordu.

Arslan yavaşça ayağa kalktı. Aramızdaki mesafe hâlâ vardı ama gözleri sanki çoktan yanıma gelmişti. "Gerçekten pişman mısın?" diye sordu.

Cevap veremedim.

Arslan bana birkaç saniye baktıktan sonra başını hafifçe yana eğdi. "Hayır, Elvira. O kadar pişman olsaydın..." dedi alçak bir sesle, "şu an bana böyle bakmazdın."