LÁL

Polis karakoluna gidiyorum ve gitme sebebimi anlatıyorum. Ne düşündüklerini yüzlerinden anlamaya çalışıyorum, şaşırma hissini göremeyince büyük bir hayal kırıklığına uğruyorum.
Yetersizlik hissi daha çok anlatmama daha derine girmeme, olay dışı başka yaşadığım şeyleri anlatmamı sağlıyor yüzlerinde acı ve şaşırma hissini görmeden tatmin olamıyorum. Ardından sadece orada kalmasını istiyorum fakat işler artık çığırından çıkıyor.
Benim için önemli olan kanunlar önünde ne kadar önemli olduğu değil insanlar dinlerken yaşadığım sorunları büyük görsün ve beni kıskanıp kendilerini aşağılamalarını istiyorum.
İlginin kölesi olduğumu uzun zaman fark ettim fakat... Bu önemli değil. Yaşadıklarım atlatabilecegim kadar korkutucu olduğu sürece benim için sorun yok.
Aksine raflarıma yeni bir olayı koyunca mutlu oluyorum...