Buzdan Safir

Siyah kadife kutu adamın parmakları arasında günlerdir dolanıp duruyordu, kararsız değildi aslında. Bu değerli taşın olması gereken yer belliydi.

Aklına gelen zarif ellerle derin bir nefes aldı. Aralanan kapı sesini duyduğunda omzunun gerisine baktı boynunu hafifçe kırarak.

Aralanan kapıdan gördüğü ilk şey beyaz tülün etekleriydi. Buz kadar soğuk bakışları usulca yukarı tırmanırken bedeni de usulca döndü o yöne. Her bir detayda usul usul gezinen buz mavileri en son kadının yüzüne çıktığında nefesi kesilir gibi oldu.

"Gelmişsin," dedi tıpkı bir fısıltı gibi.

Beyaz tüller yerleri süpürürken adam kendisine gelerek aralarındaki mesafeyi birkaç büyük adımla kapattı. Az önce parmaklarının arasında çevirip durduğu o siyah kadife kutuyu avucuna hapsetti.

Kadının acı kahve gözlerinin içine ihtiyacı olan tek şeymiş gibi baktı. Onu bu şekilde, beyazlar içinde, kendi gelini olarak görmek... Aklını başından almıştı sanki.

İçindeki safir, sanki günlerdir bu anı bekliyormuş gibi odadaki loş ışığı içine çekip binlerce lacivert parçaya bölerek geri yansıttı.

Adamın uzun, sert parmakları kadının titreyen elini kavradı. Onun dokunuşu, dışarıdaki bahar havasına inat dondurucuydu. Safir yüzüğü genç kadının parmağına takarken, buz mavisi gözlerini bir an bile kadının acı kahve gözlerinden ayırmadı.

"Beyaz sana çok yakışmış Koldunya," diye mırıldandı, parmağındaki taşın üzerine buz gibi bir öpücük bırakarak.

"Ama bu safir, artık senin bir Soykan olmadığını tüm dünyaya haykıracak. Bu taşın ağırlığı senin sadakatin, parıltısı ise benim senin üzerindeki gölgemdir." dediğinde kadın elini geri çekmek istercesine bir adım attı geriye. Adam parmaklarını daha sıkı tuttu.

"Kaçma, çünkü bu mavi senin artık tek gökyüzün."

Efsun, büyünün kendisiydi; Sergey ise büyüye inanmayan bir adam.

Buzdan Sa