çiçekler ve gamzeler

çiçekler ve gamzeler

  • WpView
    OKUNANLAR 104
  • WpVote
    Oylar 10
  • WpPart
    Bölümler 1
WpMetadataReadYetişkinDevam ediyor
WpMetadataNoticeSon yayınlanan Cts, Nis 13, 2024
Annem adımı bilmiş de koymuş. Aslında babam ille de çiçek ismi koyalım diye tutturmuş ama annem Nuh demiş peygamber dememiş! "Bıktım bu çiçek işinden zati, bir de yavrumun ismine bela edemem," diye tutturmuş. Sanki niyeyse? Adım Nergis olsa, Gül olsa, Açelya olsa fena mı olurdu? Anneme göre fena olurmuş işte, o da sakin sessiz uslu bir kız olurum umuduyla adımı Narin koymuş. Yirmi üçüme basana kadar adımın hakkını veren narince bir kızdım. Sonra doğumgünümde geldi gamzelinin biri feleğimi şaşırttı! Vallahi en son bir elimden az önce fırlayan taşa, bir de karşımda tuzla buz olmuş kahvehane camına bakıyordum. Usulca yutkunup kırılan camın ardından bana şaşkınca bakan kapkara gözlere suçlu suçlu baktım. Şaşkınlığı üzerinden atınca ağırca tebessüm etti. Yanındaki çırağını döndü gür sesini bana duyurdu. "Burayı toplayın, camcı Kamil'e de haber verin yenisini taksın. Bende yengenizin isteği arzusu neymiş onu öğreneyim," dedi. Kollarımı göğsümde birleştirip beklemeye başladım. Gel de öğreteyim bakalım yiğidim!
Tüm hakları saklıdır
En büyük hikaye anlatıcılığı topluluğuna katılınKişiselleştirilmiş hikaye önerileri alın, favorilerinizi kütüphanenize kaydedin ve topluluğunuzu büyütmek için yorum yapın ve oy verin.
Illustration

Ayrıca sevebilecekleriniz

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA
  • Karven
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Halısaha |texting
  • Vatan Uğruna
  • Sessiz Yemin

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailme konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Daha fazla bilgi
WpActionLinkİçerik Rehberi