KAYIP YILLAR: GRİ

4 Yaşında geçirdiği beyin kanaması sonucu komaya giren Gri onun için bodrum katında hazırlanan odasında 20 yıl sonra uyanır ve ona bu süreçte bakan tek kişi babasıdır . Gözlerini açtığında penceresiz bir odada sadece tıbbi malzemelerin ve yanındaki bir koltukta uyuyan bir adam olduğunu görür. Gri gözlerini kapatmadan önceki dünya ile açtıktan sonraki dünya arasındaki yok oluşa hazırlanmak için asker olan babasından uyanmasından kısa bir süre sonra hem konuşma hemde askeri eğitim almaya başlar, bodrum katından çıktığında yok olmuş bir şehirler karşılaşır bu onun için ne kadar zor olsa da yeni başlayan hayatı için bu zorluklara karşı direnmesi gerektiğini anlar.
-Gri sen misin?
-...
-Tamam bak konuşamadığının farkındayım ama sen gerçekten de benim Gri'm misin?
Ben anlamsız bir şekilde ona bakarken onun yanağından bir damla süzülmüştü. onu anlamaya çalışıyordum ama çok zordu konuşmak istiyordum ama yapamıyordum. Cebinden yıpranmış bir fotoğraf çıkarıp heyecanlı bir şekilde bana göstermeye çalıştı, fotoğrafa baktığımda birbirlerine sarılmış küçük bir kız çocuğu ve ondan biraz büyük erkek çocuğu vardı anlamsız bir şekilde tekrar bakışlarımı onun alevler içinde yanan ormanın derinliklerini andıran yeşil gözlerine çevirdim, kendi yanağımda da bir ıslaklık hissetim ama nedeni bilmiyorum çok garipti, yıllardır o da benimle aynı anlamsız acıyı çekmiş gibiydi. Göz yaşımı eliyle sildi ve bana yakınlaştı
"Yıllardır seni bekliyorum, yıllardır bende seninle bu dünyadan soyutlandım Gri." daha fala yakınlaşarak kısık bir sesle
"Ben senin Mavi'nim.... seni seviyorum." dedi ve onun dudaklarını kendi dudağımda hissetim.