Kaçış Yok

Ellerim ve ayaklarım iki yana açılmış 'x' pozisyonunda dururken el ve ayak bileklerim kelepçelenmişti. Başımı yasladığım yerden kaldırana kadar ağladığımı fark etmedim. Ta ki başımı kaldırmam ile gözyaşlarımın yanaklarımdan süzülmesini hissedene kadar. Garip bir histi. Ağladığımı fark etmiyordum. Sadece yaşlar akıyordu ve tuzla karışık gözyaşım yanaklarımı gıdıklıyordu.
Başımı zorlukla kaldırdıktan sonra zoraki etrafa bakındım. Son kez, son kez burada ne işim olduğunu, başıma buraya gelene kadar nelerin geçip gittiğini hafızamda kısa özet geçirdim. En azından yaşadıklarımı hatırlıyordum. Boynum zorlukla havada asılı kalırken tepemdeki rahatsız ışığa rağmen tam karşımdaki cama doğru baktım. Bu hayatta her şeyden önce nefret ettiğim kişiye ilişti gözlerim. Yüzünde tek bir mimik oynamazken camın ardından beni izliyordu. Ondan nefret ediyordum. Ondan o kadar çok nefret ediyordum ki kendi canım yanıyordu. Yanacaktı da.