KARAR

"Bir başkasının suçundan dolayı ölümü hak edecek bir bedende, Edvard Munch'ın çığlığı eşiğinde yürüyordum; düğümleri boğazımda sürüklüyordum, nefesim suskundu. Ağzımdan dökülen her sözcük, daha büyük bir çığlığa dönüşüyor, ruhumu bozguna uğratıyordu. 'Benim suçum ne? Söylesene!! Mete'nin beni sevmesi mi suçum!' İçimdeki her adım, bir uçuruma daha yuvarlanıyormuş gibi sendeliyordu.

Karşımda duran sinirli ruh, yerini öfkeye bırakmıştı. Her adımı beni bir adım sonrasındaki sona daha da yakınlaştırıyordu. Ayakları, sert zeminde öfkenin muhtelif şiddetini adım adım bedenime kadar hissettiriyordu. İki kolunu da sert bir şekilde oturduğum sandalyeye dokundurmuş ve öfkesinin nefesini bastıra bastıra yüzüme üflemişti. 'Dur Boran!' Bütün gürültünün ardındaki şimşek gibi çakan, üzerindeki siyahlar ile bütün içinde kıstırdığı yanındaki son bir merhameti kalan kişi söylemişti bu sözcükleri.

Boran ise durmuyor, her adımı bir gürültü eşiğinde şiddete sarılıyordu. 'Benim sevdiğim kız toprağın altındayken.' Elleriyle kavradığı omzumu ölümüne sıkıyordu. Ruhumun ardından perişana uğrayan bir de bedenimin parçalarını tek tek yakarak salt bir kasvetine uğratmıştı. 'Sen burada nefes alamazsın.' Yanındaki merhametini bana yansıtan son kişinin de kurtaramadığı, şiddete kapılan bir bedeni de sıralıyordu ardına."