ALİSA

İnsanlığın en büyük hastalıklarından birinin daima yargılamak olduğunu düşünmüşümdür. Tecrübe edilmeyen acılar hakkında atıp tutmak, üzüm yetiştirmeyi aklının ucundan geçirmemiş insanların bağcıyı yerden yere vurması...
Bu sebeptendir ki sizden ricam sevmenizdir dostlarım, affetmenizdir. Kendinizi, kötülükleri hatta bazen size yapılan iyilikleri... Şu kısacık yaşamın bana öğrettiği şeylerden biri acının bile en çok en sevilene karşı çekilebildiği... Annelerin evlatları için yaktıkları ağıtlar, sevdalıların derin derin iç çekişleri, bir hastanın gözlerindeki çaresizliği , hepimizin içindeki tüm yaşanmamışlıklar ve yarım kalmışlıklar... Evlada, sevdalıya,hayata olan sevgi ve bağlılığımızdan değil midir bu sancılarımız? Velhasılı kelam sarmalayın efendim. Her ne yaşamış olursanız olun ya da her ne yapmış olursanız olun, sevin, saygı duyun, iyilik edin,gülümseyin,koşun hayallerinizin peşinden gidin. En önemlisi dua edin. Hatırlayın. Hayatın kısa olduğunu hep hatırlayın.
Sanırım bazı hikayelerin kime ithaf edildiğinin bir önemi yoktur. Herhangi bir kelimesinde dahi olsa kendinizden bir şeyler bulabilmeniz ümidiyle...
Sevgilerimle...