Love, but not always good

Valora kiedyś kochała życie.
Dźwięki muzyki były jej światem, a ciepło rodzinnego domu - schronieniem. Miała opiekuńczego brata, matkę, która była gotowa zrobić dla nich wszystko, i ojca... zbyt surowego, by nazywać go bezpiecznym. Mimo to potrafiła się uśmiechać.

Aż pewnego dnia wszystko się skończyło.

Tragiczny wypadek zabrał matkę, a wraz z nią - światło z życia Valory. Zostały tylko blizny. Na skórze. W duszy. Pasje odeszły w cień, kolory wyblakły, a ona sama stała się cichym cieniem dziewczyny, którą kiedyś była.

Lata później nauczyła się żyć na nowo. Powoli. Ostrożnie. Ale kiedy coś znów zaczynało mieć dla niej znaczenie - los postanowił jej to odebrać.

I po raz kolejny musiała stanąć przed pytaniem: ile razy można stracić wszystko, zanim człowiek się złamie?

Twoje zdanie jest miło widziane w komentarzu.