Klinik "Bölüm 1"
- Reads 191
- Votes 0
- Parts 30
Gözde yeni hemşireliği bitirmiştir ve ataması ise bir ruh sağlığı kliniğinde olacaktır bu klinikte yaşadıkları olaylar kafasını bulandıracaktır...
All Rights Reserved
#167
gizem
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
KARANLIĞIN YANSIMASI
O güzelliklerin karşısında çok ilerde ağaçların arasında biri vardı.Oraya gitmeye başladım. Adım attıkça sanki güneş kayboluyor. Tam yanına geldim ama o kişinin arkası dönüktü. Bir çizgi vardı ,bir sınır vardı aramızda.Benim olduğum taraf aydınlık,ama onun olduğu taraf karanlıktı. Ona elimi uzattım sırtına dokundum.Yüzünü dönmedi. Ona bir adım attım ve sınırı geçtim. Tekrar sırtına dokundum.Tekrar sırtına dokunmamla bana dönmeye başladı. Ama bi anda heryer karanlığa gömüldü. Ve aydınlık olan sadece gözleriydi;tıpkı karanlığın yansıması olan o gözler. Geri çekildim ama sanki artık herşey için çok geçti ve ben karanlığa esir kaldım...
Metalik ( Düzenleniyor.)
Diğer çocukların anneleriyle bağlarını kesemedikleri yaşlardaydılar, henüz vücutlarına en derin kesikler atıldığında. Ne kadar süreceğini, kimin dur diyeceğini veya bitip bitmeyeceğini bilmiyorlardı.Belki de onların cezası anneleri ya da babalarından gelecek bir tokat değil çok daha ağır olacaktı. Her gece düşündüler. Bunu hakedecek ne yaptık? Belki bir gün onların eline verilen umut şekerinin gerçekleşebileceğine inanmak istiyorlardı. Çünkü inanmazlarsa dayanamazlardı. İnanmazlarsa yarayı kapatamazlardı. Belki içerden kanardı ama dışarısı kabuk bağlardı. Bağlamalıydı. Ama bu şeker birinin ağzında acı tatı acımasızca bıraktı. Diğerlerinin kefaretini sadece biri en ağır şekilde ödeyecekti. Çünkü acı her daim kalanda ağırlaşırdı. Kalanda, gidende, kurtulamayanda.. Belki de geride bıraktıklarının farkında değillerdi. Yollarının kesişeceğinin, onların kurtulmak için her gece dua ettikleri Tanrı'nın cezayı başkası ile sonlandıracağını henüz bilmeyecek yaştaydılar. Ama büyüdüler. O karanlık geceler hepsinin en karanlık yanlarını oluşturdu. Hepsinin yarasını en derine gömüp tüm vücuduna yaydı. Görünür kılmadı, aksine onları birer görünmez kıldı ki kimse yardım edemesin. Ölmediler yaşamaya umut etmeye hayatları ile boğuşmaya ve o umut şekeri için her gece kafalarını yastığa koymaya yine de devam ettiler. Onlar kurtuldu, yaraları içlerinde de kalsa yeni yaraların açılmasından kurtuldular. Biri kaldı. En zorda, en derinde.. Birinin hikayesi..
Kıyısında Boğulan Alyeska
❝İlk annene verdiğin sözleri çiğne, babandan iyi kalan bir şey yoksa nihayetinde. ❞ Alyeska Kül, annesinin sırtına haç işareti kazınarak öldürülmesiyle birlikte bu işin peşine düşer. Rusya'nın en güçlü ikinci örgütüne giren Alyeska'nın ilk görevi, tahtta olan örgüt; Adonislerin varisinin odasına girmektir. Marko Adonis'in. Şeytanlarla dolu masaların içindedir artık. Hiçbir denklem görüldüğü gibi değildir burada. Cehenneme geldiğini düşünür ta ki parmağında sahte bir yüzüğe sahip olana dek. "Biz seninle aynı öfkeye sahibiz. Biz seninle aynı nefrete sarılırız. Bu yüzden birbirimizi düşman sanırdık. Aslında hiç olmamıştık." 𝐏𝐚𝐫𝐚𝐥𝐚𝐤𝐬 𝐞𝐯𝐫𝐞𝐧𝐢 𝐈.
YAKUT
KARADENİZ VE ASKER KURGUSU!! Bazı insanlar sesini yükselterek değil, gözlerini yere indirerek yaşardı. Yakut, konuşmamayı öğrenmişti. Çünkü her kelime bir tokat gibiydi, her nefes cezasını artırıyordu. Dünyaya sessizce bakan bir çift mavi göz, içindeki fırtınayı anlatmaya yetmiyordu kimseye. Ama karanlık bir hayatta bile, ışık mutlaka bir yerlerden sızardı. O ışık bazen bir bakıştı.. Bir adamın, sustuğu hâlde her şeyi anladığı bir andı.. Kendini yıllarca susmaya mahkûm etmiş bir kızla, konuşmayı unutmuş bir adamın göz göze geldiği o an... Demir Efe Demirci, savaş alanlarından döneli çok olmuştu. Ama bazı savaşlar üniformayla değil, kalple verilirdi. Ve bazı yaralar ilk dokunuşta değil, ilk bakışta açılırdı.. Yakut Nida Sungur'un henüz haberi yoktu... Ama hayat, onu parçalayanların tam ortasında, onu yeniden var edecek bir aşkla bekliyordu... Trabzon'da.
BİTTİ DERKEN... / TEXT
Bazen kaderiniz diye düşündüğünüz şey kaderiniz değildir ve hayattaki yan karakterlere bir şans vermeniz gerekebilir... Eğlencesine yazılmış çerezlik bir kurgudur keyifli okumalar dilerim💗🧚♀️
SONSUZ YIKIM
Esin, annesinin ölümünden kalan derin boşlukla; Umut, kaybettiği hayatın sessizliğiyle baş etmeye çalışırken yolları kesişir. Zor zamanlarda kurulan bağlar, en derin yaraları gerçekten iyileştirebilir mi? Bu, kayıpların gölgesinde ilerleyen; kırılganlıkla cesaretin iç içe geçtiği bir yolculuğun hikâyesi. Her adımda geçmişin izleriyle yüzleşen iki yalnız ruh, geleceğe dair yeni anlamlar arar. Ve bu yol, nerede biteceği bilinmeyen, yaşanacaklarla şekillenen bir serüvendir. Yıkılmış hayatların içinde hâlâ ışık arayanlar için... Bu hikâye, senin hikâyen olabilir.
O güzelliklerin karşısında çok ilerde ağaçların arasında biri vardı.Oraya gitmeye başladım. Adım attıkça sanki güneş kayboluyor. Tam yanına geldim ama o kişinin arkası dönüktü. Bir çizgi vardı ,bir sınır vardı aramızda.Benim olduğum taraf aydınlık,ama onun olduğu taraf karanlıktı. Ona elimi uzattım sırtına dokundum.Yüzünü dönmedi. Ona bir adım attım ve sınırı geçtim. Tekrar sırtına dokundum.Tekrar sırtına dokunmamla bana dönmeye başladı. Ama bi anda heryer karanlığa gömüldü. Ve aydınlık olan sadece gözleriydi;tıpkı karanlığın yansıması olan o gözler. Geri çekildim ama sanki artık herşey için çok geçti ve ben karanlığa esir kaldım...
More detailsContent Guidelines