Bogini || Martinus Gunnarsen

-Najpierw zapytam Cię słonko. - zaczęła pani Gerd-Anne. - Jak się czujesz po śpiączce?

-Wie Pani, jest mi strasznie ciężko wbić się do życia po tym jakże długim śnie. Jestem strasznie zmęczona ale wracam do normy.

-Jak noga? Nie wiem, czy Martinus Ci mówił, że miałaś operację.

Martinus wpędza Cię do grobu po tym zgromadzeniu rodzinnym.

-Mowił. Jest już o wiele lepiej niż wtedy, gdy wybudziłam się w szpitalu.

-Ekhmm. - zakaszlał Marcus. - Chciałem Cię przeprosić za ten wypadek. Już teraz rodzice wiedzą, żeby wlewać wódkę do innych butelek niż po wodzie.

-Weź przestań. Byłeś poprostu wykończony po ciężkim dniu.

-Dobrze, przejdźmy do sedna. - powiedziała pani Gerd-Anne. - Ale pamiętaj, że...

-Że jesteś silna, i zawsze damy radę. Pamiętaj, że jestem z tobą. I będę. - przerwał jej Martinus.

-Jesteś samodzielna i świetnie sobie dajesz radę. Wszyscy powinniśmy z Ciebie brać przykład. - kontynuował Marcus.

-Dla Ciebie nie ma rzeczy niemożliwych. Jesteś niezastąpiona. - powiedziała Emma.

-Jesteś najodważniejszą dziewczyną która znalazła się w tym domu. - dodała Nora

-Wszystko to co masz, to tylko i wyłącznie Twoja ciężka praca. - kontynuowała Silje.

-Że nawet gdy ziemia się rozpadnie, ty i tak znajdziesz w tym pozytywy. - dokończył Pan Kjel-Erick.

-Czy muszę wracać do Polski? - zapytałam przerażona.