MÜNZEVİ

MÜNZEVİ

  • WpView
    Reads 48
  • WpVote
    Votes 10
  • WpPart
    Parts 3
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Fri, Jul 19, 2024
"Kimsin ve kim için çalışıyorsun?" Gözlerimi yavaşça ona çevirdiğimde yukarıdan kaşları çatık bir şekilde bana bakıyordu. Ben de ona bakarken sorduğu soruyu, nerde ve ne konumda olduğumu unuttum. Gözleri çok güzeldi. Bir an gözlerinin kahverengi olduğunu düşündüm ama sonra kahveye karışmış yeşilleri fark ettim. Gördüğüm en güzel gözlerdi. Gözlerimiz birbirine kenetlendi. Sanki bulunduğumuz ortamdan soyutlandık, sadece o ve ben vardık. Ancak bu kısa sürdü. Önce kaşlarını daha da çattı. Sonra sert sesiyle beni uyardı. "Cevap ver." Boğazımı temizleyip önüme döndüm. Garip hissediyordum. Sanki hala gözleri karşımda bana bakıyordu, etkilenmemek elde değildi. Susmaya devam edersem sonu iyi olmayacaktı anlaşılan. "Adım Lavinia Kaya. Ve kimse için çalışmıyorum." Vatanım hariç. Adımı duyunca kaşları hafif yukarı kalktı. Anlamını biliyor olabilirdi. Ölüm çiçeği...
All Rights Reserved
#45
olay
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Karven
  • Vatan Uğruna
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Halısaha |texting
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA (Tamamlandı)
  • Sessiz Yemin

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines