Ayaz
  • WpView
    Reads 1,028
  • WpVote
    Votes 36
  • WpPart
    Parts 5
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Tue, Aug 12, 2025
WpInfo
Fiction
Romance
Karaca kendisini derinden etkileyecek bir sırrı öğrenmesiyle beraber kendini Doğu'nun incisi Mardin'de bulur. Ailesinin geçmişini içinde barındıran bu şehre bir özel görev için gelen Karaca, görevi sırasında içinde yaşattığı duyguların kontrolünü kaybeder. Suçlu olduğunu kanıtlamak için her şeyi ardında bırakıp geldiği adamın kendisine aşık olmasıyla işler içinden çıkılmayacak bir hâl alır. Peki ya bu savaşın kazananı kim olacaktır? *** "Araf ben," diyeceğim sırada işaret parmağını dudağımın üstüne koydu. "Bu topraklar benim. Her bir karışı bana ait. Ve madem bu toprağın ayazı sensin. O zaman hoş geldin." Durdu ve gözlerimin içine bakarak devam etti. "Bana." Ve işte o an kazandığımı hissettim. Araf Zahirbey abayı yakalı çok olmuştu. Bu oyunda aşka ve duygulara yer yoktu. Mantığını susturduğun an kaybettiğin andı. Ve Araf Zahirbey kaybetmişti. Yani ben öyle sanıyordum... 'Lider' isimli kitapla bağlantılı karakterler içermektedir. Kitabı okumak için 'Lider'i okumanız gerekmemektedir.
All Rights Reserved
#251
ajan
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Sessiz Yemin
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Vatan Uğruna
  • Karven
  • Halısaha |texting
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines