Duyma Beni

kafam yavaşça sıcak bir suyun içine gömülüyordu sanki.Sıcak su kulaklarımdan içeri sızıyordu.Artık sesler bulanıklaşmaya başlıyordu.Tamamen bulanıklaşıyordu.Hiçbirşey duyamıyordum.

"Neden hiçbir ses yok,neyim var benim?..."

Herşey durmuştu.Susmuştu.
Zaman durdu.Sustu.
Dünya durdu.Sustu.
Ben durdum.Sustum.

Ne desem boşaydı,kendimi duyamıyordum.Sesim çıkmıyordu.Ağzım hareket ediyor ama hareketi boşaydı.

Kelime yok.
Cümle yok.
Ses yok.

"Neden konuşamıyorum,boğazıma duran ne?..."

Konuşamadım.Duyamadım.Nefes alamadım.Gözlerim karardı.Kirpiklerim uçan bir tüyün yere düştüğü zaman ki gibi birbirlerine yapıştı.Dünyamı siyaha boyadı.Simsiyah.Kapkara.Zifiri karanlığa boğuldum.Sonumun geldiğini düşündüm.Tüy kadar hafif olan ama bir bıçak kadar derine batan 1 damla göz yaşı gözlerimden aşağı süzüldü...