Pan ciemności

Obudziłam się w ciemnym, dusznym pomieszczeniu. Zimny pot spływał mi po plecach. Szyję przeszywał silny, tępy ból. ,,Gdzie ja jestem?" pomyślałam. Spróbowałam się ruszyć lecz wtedy głuchą ciszę przeszył trzask łańcuchów. Szarpnęłam mocniej. Nic to nie dało.
Słyszałam swój szybki, paniczny oddech, miałam wrażenie jednak że jestem gdzieś ponad swoim ciałem. W myślach przenikały w chaosie niezrozumiałe myśli. Widziałam ulicę, wojskową barykadę i ludzi biegnących w jej kierunku. Żołnierze unieśli swoje karabiny wyżej ku niebu. Złowieszczą kanonada pocisków próbowała sięgnąć czegoś ponad głowami ludzi. Zaraz po tym krzyk wojskowych i ich dzikie skomlenie. Ludzie spadający z budynków wprost na przerażonych żołnierzy. Nie, chwila, oni nie spadali tylko skakali z budynków wprost na niewielki oddział obrońców miasta. To nie byli ludzie, ich twarze były blade i poprzecinane niebieskimi nitkami żył. Z gardła potworów dobiegał przezzywajacy wszystko ryk. Potwory spadły na żołnierzy i w ułamku sekundy rozerwały im gardła długimi kłami.

Coś chwyciło mnie za włosy i szarpnęło w tył. Potem była już tylko ciemność.