Im Still Hoping

Hi! Ako nga pala si Christopher Salado. 19 yrs. old from Dasmarinas Cavite. Gusto ko lang i-share sa inyo ang kwento ng aking buhay. I hope you understand me guys and sana wag nyo muna ako agad i-judge kung bakit ako ganito sa magulang ko. Because, i have some reason kung bakit ako nagbago sa kanila not totally nagbago siguro nag iba lang ang pakikitungo ko sa kanila after how many years na naging masaya ang buhay namin. Dahil sa isang pangyayari nag pabago sa lahat. Yung dating laging masaya kaming nag bo'bonding pamilya, yung laging sabay-sabay kumakain, yung every weekends lagi kaming namamasyal sa Mall, yung laging nilang pinaparamdam na MAHAL nila kami, yung yayakapin ka pag malungkot ka, yung hahalikan ka bago umalis o pagdating nila, yung tatanungin ka kung okey ka lang ba. Ngunit lahat ng ito'y nabago sa isang iglap na parang "ERASER" na kapag lagi mo itong ginagamit unti-unti itong nagbabago ng shape at nauubos. Isang aksidenteng nabuntis muli si mama. Bunso at pang apat naming kapatid ng aking kuya at ate. Ou naging masaya ako ng dumating saamin ang bunso naming kapatid. Pitong taong gulang pa lamang ako ng isilang siya ni mama. Masaya ako dahil magkakaroon na naman kami muli ng isa pang kapatid at may makakalaro na rin ako. That time medyo open minded na ako at start nung pinagbubuntis ni mama ang aming bunsong kapatid ay napansin kong hindi na muli kami nakakapag bonding pamilya, ni'hindi nya rin kami natanong kung okey lang kami. Madalas na rin na hindi kami magkakasabay kumain sa hapagkainan. Madalas na rin mainit ulo sakin ni mama and that was the first time na napagtaasan ako ng boses ni mama at pinaluhod sa asin dahil lang sa nakipag laro ako sa aming kapitbahay. Ang weird ni mama, pero "BAKIT KAYA? Anong nagawa kong kasalanan at pinaluhod ako ni mama sa asin?" yan ang mga tanong na gusto kong bigyan ng kasagutan pero sino nga ba makakasagot?.

This is my real story in life.
READ, VOTE and leave a feedback guys :*