Co mam począć?

- Moja pani - spojrzał z powrotem w jej stronę, krew, jej brzuch cały we krwi, łóżko wokół i pod jej brzuchem. Patrzy jak oczy jej się zamykają i pada plecami na łóżko, młody mężczyzna na ten widok szykom krokiem, wręcz biegiem podszedł do jej łoża i chwycił ją za rękę - Pani - mówi prze łzy, ona otwiera ledwo oczy - Pani - nic nie mówi tylko z całej siły przykłada swą drugą dłoń do jego policzka i delikatnie kiwa głową na tak.
- Odsuń się od niej !! - rozkazał głos króla.
Otworzyłam oczy, znów te koszmarne spóźnienie nęka mnie po nocach, znów jestem oblana potem, oczy spuchnięte i piekące od łez, które przez sen robiłam. To już trzy miesiące od jej śmierci, a ja nadal nie mogę się po tym pozbierać. Ciężko jest znieść odejście kogoś kogo znało się od młodości, z kim spędzało się tyle czasu i znałeś go lepiej niż ktokolwiek inny, nawet lepiej niż jej własna rodzina, kogoś przyłóż byłeś w każdej radosnej i bolesnej chwili. Jedyne co mnie pociesza jeśli to można tak nazwać jest to że ona już nie cierpi i cierpieć nie będzie. Od pogrzebu nie ma dnia , w którym bym tam nie poszła, nie posiedziała i zastanawiała się co można było zrobić by do tego nie doszło. Jedyna osobą, która przeżywa jej śmierć tak jak ja jest Antoni, tylko on znał panienkę Laurę tak dobrze co ja i on tak samo jak ja odczuwał ból patrząc na jej cierpienie i tak samo jak ja chciał jej uleczyć, pomóc, zrobić cokolwiek byleby jej pomóc, nawet jeśli to by oznaczało śmierć od ręki króla, który był jej katem.
Pora wstać z łóżka i jak dni wcześniej spróbujmy je przetrwać nie ukazując jak bardzo chce mi się płakać z tęsknoty.