Alçin Ateşi

Alçin Ateşi

  • WpView
    Reads 4
  • WpVote
    Votes 3
  • WpPart
    Parts 1
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Thu, May 16, 2024
İnsanların kaderleri ebeveynlerine benzer derler.Ama halk arasında asıl söylenen bu değildir. İşin aslı kızlar annelerinin kader ortağıdır veya kız çocukları annelerinin kaderlerini yaşar derler. Bakıldığında ikisi de aynı anlamdadır.Ama iş görmek olunca bir kız çocuğunun annesi ile aynı kaderi paylaşması yani kader ortağı olması farklı kızın annesinin yaşadıklarını yaşaması farklıdır.Küçüklüğümden beri gördüğüm tek şey annemlerle yengemlerin kocaları tarafından sürekli olarak hakarete maruz kalması oldu.Hatta ve hatta hanımağa olmasına rağmen dedemin oğulları,gelinleri ve torunları yani bizlerin önünde kullandığı kelimelere dikkat etmeden babaanneme hakaretler yağdırması oldu.Bana ve benim gördüğüm her şeye şahitlik eden gözlerim nereden bilebilirdi birgün benimde annemin kaderini yaşamayacağımı. Çünkü ben şuan her ne kadar annemin kaderine ortaklık ediyorsam.Birgün benim çocuklarım da benim kaderime ortaklık edebilirdi. Ama ben ellerini bağlayıp kaderine boyun eğecek biri değildim.En azından annemle aynı kaderi yaşamayacaktım. Çünkü ben bir Ağa'nın kızı olmaktan daha da fazlasıydım. Ben Alçin'dim. Alçin'in ateşiyle herkesi ve her şeyi yakabilirdim.Ve bunu sadece kendim için yapardım.
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • MOR SÜTYEN  (Yarı Texting)
  • Mafyaymısmıs
  • MESAJIN HEDEFİ ŞAŞTI // TEXT
  • Göz Göze "40" Saniye | Texting
  • ALİN | Gerçek Aile
  • KORKUT / bxb
  • Sirayet|Texting
  • Futbolcunun aşkı | TEXTİNG |
  • YENGE | YARITEXTİNG

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

More details
WpActionLinkContent Guidelines