HIDE : villain begins

بعد از تو ، من دیگه خودم نبودم . فکر میکردم دنیا به آخر رسیده ... خودم رو به زمین و زمان میزدم و از همه چیز طلبکار بودم . میدونی چیه ؟ فکر کنم در واقع من بیشتر از هر زمان دیگری خودم بودم . اون خودی که توی رویاهام میخواستم تصور کنم نیستم ، اما آدم باید با خودش صادق باشه . از وجود خودت که نمیتونی فرار کنی ... میتونی ؟
رابرت لویی استیونسن این تفاوت بین دو ساید شخصیت هر فرد رو به وضوح و با جزئیات تو دکتر جکیل و آقای هاید به تصویر کشید. اون زمانا مردم فکر میکردن یه داستانه و به عنوان یه داستان هم از لذت میبردن . اما حقیقت اینه که پر بیراه هم نگفته بود ! ولی ساید هاید توی وجود من بیشتر بوده . کشش عجیبی به شرور داستان بودن داشتم .در واقع خیلی بیشتر از اونچه که بشه تصورشو کرد . چیزی که مدت طولانی ای داشتم باهاش مبارزه میکرد و به وسیله وجود تو که مثل مسکنی برای دردها بود ، اون رو از خودم دور میکردم. حیف شدی رفتی ... میدونی برای خودت هم حیف شد ! شاید بگی چه اعتماد به سقفی داره ... ولی من کاملا جدیم . تو همون نوجوون بی حوصله ای بودی که صرفا چون از جلد کتاب خوشش نیومد و یا چند کلمه خوند و گفت چکاریه که چند صد صفحه رو بخونم ، بودی . در حالی که اگه فقط چند صفحه رو ورق میزد چنان مسخ داستان میشد که ترجیح میداد هزار بار حافظش پاک بشه تا از او