Gecenin İzleri

Ben Gece...
Mutlu bir ailesi olan,yaşamayı çok seven,bu hayatta ki bütün hayallerini gerçekleştirmeye çalışan biriydim...
Ta ki hayatım da ki kırılma noktasını yaşayıp hayatın acımasız tarafını görene kadar...

Bir çocuk park da oynarken yere düşer,dizi kanar,hemen eve gider ve annesi yarasını temizleyip yara bandı yapıştırır o yaraya.
Sonra o yara kabuk bağlar,çocuk o kabuğu söker,o kabuk tekrar gelir,o çocuk ise tekrar söker...
Artık zamanla orada ne bir kabuk oluşur ne de bir yara...
Ama o kabuk ne kadar geçer ise geçsin orada o kabuğun,o yaranın izi kalır...

Benim hayatım da böyleydi işte.
Düştüm ama kalmak zorunda kaldım...
Yara aldım, o yaram zamanla kabuk bağladı, o kabuğu söktüm ama tekrar yerine geldi o acı, tekrar söktüm o kabuğu ama tekrar geldi...
Zamanla gelmeyi bıraktı o kabuk,zamanla acım azaldı,zamanla o acım tamamen geçti ama izi kaldı;
Acım ne kadar geçse de,hayatıma ne kadar devam etsem de o acının izi kaldı bende;
Hiç bir zaman geçmeyecek olan bir iz...

Ben Gece.
Hayatta ki en büyük acıyı yaşamış,o acıyı zamanla atlatmış ama o acının izleriyle yaşamaya çalışan bir Gece...

Bana bu acıyı yaşatanlara da bu hayatın en acımasız tarafını göstermek için girdiğim bu yol da karşıma çıkacak olan şeylerden bi habersizdim...
Özellikle de karşıma hiç beklemediğim bir şekilde çıkıp,hayatım da ki tüm dengeleri değiştirecek olan "aşk" dan...