SARSINTI

"Ne olur, diyorlardı"."Daha fazla bakma Eylül!"
Bakmaya devam ettim.Çünkü yüzleşmekten kaçamadığım acı geçmişim bir çerçeve içinden bana bakıyordu.
Kır saçları, yeşil gözleri...
Demek ki o mektup...
Demek ki yaşadığım o takip ediliyormuşum hissi...
Hepsi geçmişime hikâyeme aitmiş.
Ona.
Sarsıntıma sebep olan adama.
Hem aşkın derininde hemde korkunun doruğunda, arkama bakmadan o evden hemen çıkıp gittim.
Bu dünyada, geçmiş şimdi ve gelecek; hiçbir zaman birbirinden ayrılamıyordu, bundan artık emindim.