KAYIPLAR

Bizi sürükleyerek fırlattıkları yerden doğrulup kalkmaya çalışmıştık ama nafile gözlerimiz de kör olmamızı istiyolarmışcasına bir bez parçası arkamızda bağlı olan ellerimiz. tahmin bile edemediğimiz upuzun merdivenden çıkarılıp fırlatılmıştık.

Ellerim bağlı olmasına rağmen zorlukla doğrulup oturup belimi dikleştirdiğimde arkamda his ettiğim şeyle çığlık attım

"ağ"

"NOLUYO"

"sen miydin"

Dememle tahminimce hemen çaprazımdan bir ses geldi

"burası neresi siz kimsiniz"

Diyen kişi elbetteki Azra'nın sesiydi demekki sırayla gözlerimiz ve ellerimiz açılıyordu yaklaşık beş dakika sonra benimde gözlerimdeki bağ açılmış ellerimde ki ipler çözülmüştü kafamı kaldırıp adama baktım fakat yüzü tamamen kapalıydı

Sanki... Peçe takmış gibiydi

Hepimizin dikkati adama kesildiğinde adamda sırayla hepimize bakıyordu

"evet ben çıktığımda kameralar başlatılacak çocuklar bol şanslar diliyorum. Unutmayın önemli olan nasıl başladığınız değil nasıl bitirdiğinizdir"

Dediğinde oda da garip bur duman vardı daha ne olduğunu anlayamadan hepimiz mayışmıştık ve yavaşça sırtımı yere serip, gözlerimi istemsizce kapatırken adamın odadaki camdan aşağı atladığını gördükten sonrası benim için derin uykuya haps olmuştu

Büyük sessizliği bölen o ses tüm oda da çoktan yankılanmıştı

"Evet çocuklar gelen mesajda da yazdığı gibi 'uykunuzda ruhunuz duymadan taşındığınızı ve başka bir yerde olduğunuzu hayâl edin... Bir bakmışsınız çöplükte bir bakmışsınız ıssız bir adada yada kim bilir ölesiye kadar kalıcağınız o evde...' her şey sizin elinizde. OYUN BAŞLASIN!"

. . . . .

Başlangıçta birinin onunla oyun oynadığını zan etmişti yada etmişlerdi demeliyiz bir saniye bir saniye zan etmelerinden de öte gerçek bir tahminde bulunmuşlardı. Onlar bir oyunun içe