paradox

پارک چانیول یه نویسنده ی جادوگر بود. نویسنده ای که از تاریکی دنیا می نوشت. یه روز ویولن سفید رنگی رو روی سنگ فرش خیابون دید. یه ویولن درست همرنگ موهای صاحبش. پارک چانیول به خدایی صاحب ویولن ایمان آورد. به نواختن بی نظیرش، به لبخند عمیقش. ولی هیچوقت نمی دونست که قراره برای همیشه دلتنگ لبخندهای درخشان تر از خورشید اون مرد بشه.
حالا پارک چانیول عاشق بیون بکهیونی بود که لبخندش رو گم کرده بود.

+تا جایی که یادمه، باید قشنگ ترین ویولن دنیا باشه! چوبش قهوه ای تیره و ماته...همونجوری که مامان دوست داشت.

_ می خوام تیرگی شدید چوب رو کنار سفیدی بی نظیر موهات ببینم آپولو...این چیزیه که حتی زیباتره.