Annem

Günlerden Cumaydı.Sabahın körün de Nehiri uyandıran çalarsaati değil herzamanki gibi annesiydi.Uyandığında okul stresiyle ailesine en çokta annesine sert davrandı.Tabii anneside sesini çıkaramıyor ya zavallı kadın,en çokta o katlanıyordu en katlanılmaz hallerine.Savaşa hazırlanan askerler gibi okula hazırlanıyordu hızlıca.Okula gittiğinde annesine karşı olan tavırlarının hepsi bi anda silindi,genelde böyle oluyodu zaten annesi hariç herkesle iyiydi.Dostlarının dünyada vazgeçilmez,her yönüyle doğru olduklarını düşünürdü.Halbuki herkes kendi menfaati için yaşardı.
Eve dönüş uzun sürmedi çünkü okuldan kaçmıştı,eğlenceli olurdu ona göre böyle zamanlar.Okul çıkışı saati eve geri döndü.Eve adım atar atmaz çantasını bir kenara fırlatıp telefonunun başına geçti.Okuldan arkadaşı Selim mesaj atmıştı"Yarın boşmusun,arkadaşlarla takılıcaz,seninde gelmeni isterim" Güzel dedi içinden,Annesine yalan söylemek için güzel bi sebep diye düşündü.