Kader savaşı

Karşısındaki kızın gözlerine kitledi bakışlarını Koray. Derin bir nefes çekti. Onun olabilirdi ama kendine güvenmiyordu. Onu kırabilir, incitebilirdi.

Anladı Rabia içinden geçenleri. Gitme demek istiyordu ama zordu. Ya onu kırarsa, ya o da onu babası gibi yarı yolda bırakırsa? İstemezdi. Gözlerinin en derinlerine baktı.

"Özür dilerim Koray..." deyip gitti. Kalbinin ortasında kocaman bir ağrı vardı.

Bu sözler Koray'ın kalbinde ok gibi saplanmıştı. Zehirli bir ok. İlacının tek bu gözlerde olduğu bir zehir.

Kalbi ne kadar tut onu gitmesin dese de olmadı. Beyni buna engel oldu. Hem asker sevmek zordu, belki bunu kaldıramaz diye düşündü.