Sesin Huzursuz Sessizliği

Hayata ne için geliyorduk? Ne için yaşıyorduk?
Bu sorular hep kurcalar durur aklımı. Nedenler hep dilimde, sonuçları ise çok uzakta. Uzağa ulaşmak için kalan son umut kırıntımla sonuçlara ulaşmaya çabalıyordum. Yolda umutun yitip gitmesi ve pes etmem vardı; her şeye devam etmem için inatçı tarafım bas bas bağırıyordu da... Galip gelenin kim olacağı o kadar zordu ki...

Olur mu?
Bu sefer galip gelecek miyim şu hayat bozuntusuna? Bu sefer uzun süreli mutlu olabilecek miydim? Görebiliyorum aydınlığı, aynı zamanda yanında gelen karanlığı da.

---

"Sen miydin?" Sesim giderek yükseldi, boğazımdaki öfke düğüm düğüm tırmandı.
"Sana bir soru sordum, o sen miydin?"
Gözlerimin içine baktı sadece. Bir adım attı bana doğru.
"Sakın! Sakın yaklaşma!" Sesim yankılandı, etrafta bulunan bir kaç gözün bize baktığını hissettim. Gözlerindeki o sessizlik... Cevabımı zaten orada almıştım.
'İleride karşına çıkacağım' demişti... Demişti ama ben böyle bir karanlık beklememiştim. Arkamı dönüp durağa doğru ilerledim.
Arkamdan adımı seslenince adımlarımı hızlandırdım. Kolumdan tuttu, beni durdurdu.
"Bırak! Sen hâlâ hangi yüzle bana dokunuyorsun? Sen kimsin de gözlerin hâlâ gözlerime değiyor?"
Beni kandırırken çok mu eğlenmişti?
Gözlerim doldu, taşmaya hazırdı ama hayır... Şimdi ağlamayacaktım.
"Elifa dinle beni. O zaman seni bu kadar seveceğimi bilemezdim. Sana bu kadar bağlanacağımı... Ben pişmanım. Ne olur, bak gerçek ismimle, gerçek benliğimle karşındayım. Affet beni, ne olur!"
"Sen... sen hayatımda gördüğüm en aşağılık insansın. Göz göre göre beni kandırdın! Çek elini üstümden!"
Elini çekmedi. Kolunu ittim. Tokadım yüzünde patladı.
Bu tokadı iki yıl önce çoktan hak etmişti zaten.