Zorluğun Sebebi

"Oysaki güvenmiştim, ruhumu, kendimi sana emanet etmiştim bir hazine gibi. Bunları yapmama rağmen sen bana böyle bir olayı nasıl yapabilirsin?"

"Bende insanım sende, hatasız kul olmaz ki" dedi egosunu düşürmeden, hala gülüyordu. Görünüyordu ki bu hikayede saf olan meğer benmişim. Gülüşü yüreğime saplanmıştı, hikayenin kahramanı olmaktan çıkmıştım bir anda. Belki de gerçek hayatta kazanan her zaman ego oluyordu, saf olanlar ise sadece kaybedenlerdi. Artık gözlerimdeki parıltı sönmüştü, yüreğimdeki umut ise kırılmıştı. Oysa ne kadar güvenmiştim, ne kadar inanmıştım bütün hislerime. Ama şimdi anlıyordum ki hayat acımasızdı, güzel hikayeler sadece masallardan ibaretti. Ve ben, saf olan ben, bir kez daha gerçeği acı bir şekilde öğrenmiştim. Hayat devam ediyordu, ben ise yıkılmış ruhuma tekrar bir düzen vermeye çalışıyordum. Belki de doğru olan buydu, belki de hayat bana bir ders veriyordu. Artık güvenmek zorundaydım, ama bu sefer daha dikkatli olacaktım. Kalbim kırılmıştı, ama yine de umut vardı içimde. Belki bir gün, gerçek bir güveni ve sevgiyi bulabilirdim. Belki bir gün, hikayemde mutlu bir son yazabilirdim. Ama şimdi sadece kendime odaklanmalı ve yoluma devam etmeliydim. Egosuyla yaşayanlar arasında benim yerim olmadığını biliyordum. Artık gerçek benliğimi bulma vakti gelmişti.