Kan bağı

Köşede duran banklardan birisine oturdum ve karşımdaki evi izlemeye başladım. Gece sakin ve sessizdi, herkes evinde bir şey ile uğraşıyordu. Kafamı kaldırıp yukarıda duran yıldızları ve ayı izlemeye başladım. En parlak olan kuzey yıldızında bakışlarım durdu. Kuzey yıldızı her zaman biz insanlar için gizli birer pusuladır derler hep. Peki ben yönümü tek başıma nasıl bulacaktım?
.......

Topraktaki çakıl taşları dizlerime batmaya başlamıştı artık. Ne kadar uzun süredir buradayım bilmiyorum ama gidicek hiç bir yerimde yok. Kafamı toprağa yasladım ve hala akmaya devam eden göz yaşlarımı toprağa bırakmaya devam ettim. Belki göz yaşlarım toprağa akarda içime işlerdi.