Siyah İçinde Kabus

Hep sesiz biriydim bazı dönemlerimde utangaç korkak sonra değiştim bambaşka biri oldum. Sesizlik yerine özgüvenli popüler birine dönüştüm. Korkaklık yerine saldırganlaştım. Bu ergenlik diyip geçtim hareketlerimi tekrar değiştirdim. Kendimde sevmediğim şeyler vardı. Tonlarca kere değiştirdiğim kendimde eksik bulduğum birşeyler ne olduğunu çözemedim hiçbir zaman. İlk zaman ki halim bu halimi görse kabullenemezdi.

Ayağımın altında ezilen çamur ve kan sesi beynimi işgal ediyordu.

Sinir vücudumu ele geçirmişti ama iyi tarafı var ki bana güçten başka bir yan etki yaratmıyordu.

Sinir, hissizlik,can acıtma.

Kim olursa olsun bu sıralama hiçbir zaman değişmiyordu.

Ormanda yürümeye devam ettim ama bu yolun sonu da gelmiyordu. Yağmur yağdıkça bu duruma küfürler yağdırıyordum.

Beni kandırdığı yetmiyor üstüne psikopatın biriyle bir eve kitliyordu. Dalga geçer gibi sargı bezi alkol bırakıyordu.

Sebebi ise beni daha da çıldırtıyordu.

İspat bunu ispatla parayı al ülkeden seni göndereceğim. Arkanı sağlama alacağım.

Bu güne kadar güvenmeme sebebim vardı şimdi bu gerizekalıya hangi akılla güvenmiştim ben? Yüzünü bile görmediğim adama?

Kafamda kargalar öttükçe daha da geriliyorum. Şansızlık getireceklerini düşünüyordum. Annemde kalma bir özellikti bu buna.

Bir ses duyunca birden refleksle elim yumruk halini aldı saliselik.

Sesin cebimden geldiğini duyunca cebime bırakılan telefonu çıkardım.

"Adrese gel."