SARMAN SEVMEN LAZIM

En güzel zamanlarda en güzel anılarla yaşarken, ruhun özgürken ve gökyüzündeyken gözlerini kapatıp kendini o ana hapsetmek isterken tüm her şeye gözünü kapatmanın ne kadar yanlış olduğunu düşmeye başlayınca anlarsın. Bir an gelir gökyüzüyle zeminin ortasında asılı kalırsın zaman donmuşçasına. İşte o an anlarsın artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını göklere bağlı ruhunun seninle daha fazla zemine gelemeyeceğini. Sonra bir anda zaman buz gibi çözülür ruhun senden kopar gider ve sen zemine çakılırsın. Ruhunun koptuğu yerden kanarken bazen bile bile oradan kalkmaz kendi kanında boğulmak istersin.

Bu gücün masalı değil güçsüzlüğün hikayesi.
Kendini unutanlara insan olduğunu hatırlatmanın,
dünyanın yükünün altından tek başına kalkmaya çalışanların hikayesi.
Bu güçlü görünmek zorunda kalanların hikayesi.

"İçim öldü benim çünkü dışımdan yapay çiçekler açamadım."