Her gece aynı saatte uyanıyor. 03:13. Saatler o anda duruyor. Aynalar gecikmeli yansıtıyor. Ve fısıltılar, onun adını biliyor. Uykusuzluğun yan etkisi mi, yoksa geçmişin ödemesi mi bilinmez... Ama Karanlık Saat başladığında gördükleri, hatırlamak istemediği bir gerçeği tekrar tekrar önüne seriyor. Bu saatte kimse ölmez. Ama herkes bir parçasını kaybeder. Apartmandaki saatler sustuğunda, yalnızca onun odasındaki tik tak sesi duyuluyor. Ve her gece, biraz daha eksiliyor: anılar, yüzler, zaman... Gerçek ile hayal arasındaki çizgi silinirken tek bir soru kalıyor: Eğer karanlık senin içindeyse, kaçabilir misin? Karanlık Saat... Uyuyamayanların değil, hatırlamaktan kaçamayanların zamanı.