OYUN

Sessizlik...Evet şuan o hakimdi etrafa.Herkesin çok sevdiği ancak benim katlanamadıgim bir suskunluk.Hep birlikte oturmuş bir anlam ariyoduk .Sonra bi ses duyuldu beni iliklerime kadar titretecek kadar korkunç ve tok bir ses."BASLIYORUZ" Dedi .Korktum ama kacamazdim.Evet kacamazdim kaçamazdik.Ya bu bizim sonumuz olucakti yada onun zaferi.Belki bir rüya yada kabus olmalıydı değil mi? birazdan uyanicaktim ve bitecekti bu işkenceler ,can çekişen yüzler son du degil mi.Bu bir başlangıç olamazdı biz zaten baslamamismiydik dünyaya gelirken.Bu neyin başlangıcıdır böyle, bizi bu denli telaslandiran şey neydi? Geçmişmiydi yoksa gelecek mi?

SESSİZLİK SONSUZLUĞUN DİLİDİR.
Ernst. W. Heine