Pembe Gecelik

Ellerimi bırakıp kafasını alnıma yasladı. "Sevgilim ol," dedi ihtiyaç dolu bir sesle. "Herşeyim ol!" Dediğinde derin bir şekilde yutkunduk ikimizde.

Olur musun değil?

Ol!

Kendimi ondan uzaklaştırırken kapının kulpuna elimi attım. Bana hem korkuyla hem de endişeli gözlerle bakarken ben bu sefer kalbim ile değil, mantığım ile devam edecektim.

"Üzgünüm," dedim istemeye istemeye. "ama ben babam gibi olan bir adam ile olamam." Dediğimde söylediklerim ona bir bıçak gibi saplanmıştı. "Benim hayatımda şiddete yer yok!" Dediğimde kastımın dövüş hayatı olduğunu biliyordu.

Bana hayal kırıklığı ile bakarken boğazımdaki yumru ile ordan ayrıldım. Ben buydum işte...

Hem av olmayı bekleyen bir ceylan, hem de avını arayan bir avcı...